San Lourenzo

posted in: A Montaña, FRIOLFE | 0


SAN LOURENZO, mártir (258 d.C.)
Poucos mártires hai na Igrexa tan famosos como San Lourenzo. Os máis
ilustres pais latinos celebraron as súas loubanzas e, como di San Máximo, toda a Igrexa únese para cantar ao unísono, con gran gozo e devoción, o triunfo do mártir. Era Lourenzo un dos sete diáconos da Igrexa de Roma, cargo de gran responsabilidade, xa que consistía nocoidado dos bens da Igrexa e na distribución de esmolas aos pobres. O ano 257, o emperador Valeriano publicou o edicto de persecución contra os cristiáns e, ao ano seguinte, foi arrestado e decapitado o Papa San Sixto II. San Lourenzo seguiulle no martirio catro días despois. Isto é todo o que sabemos de certo sobre a vida e morte do santo; pero a piedade cristiá aceptou e consagrado os detalles que nos proporcionan San Ambrosio, o poeta Prudencio e outros autores.
Segundo a tradición, cando o Papa San Sixto dirixíase ao sitio da
execución, San Lourenzo ía cabo del e choraba. “A onde vas sen o teu
diácono, pai meu?”, preguntáballe. O Pontífice respondeu que o seguiría
ao cabo de tres días. Lourenzo alegrouse moito ao saber que Deus
chamaríao pronto a Si. Inmediatamente foi en busca de todos os pobres, viúvas e orfos e repartiulles todo o diñeiro que tiña; tamén vendeu os vasos sagrados e regaloulles o produto da venda. Cando o prefecto de Roma soubo isto, imaxinouse que os cristiáns escondían grandes tesouros e decidiu descubrilos, pois adoraba a prata e o ouro tanto como a Xúpiter e a Marte. Inmediatamente mandou chamar a San Lourenzo e
esixiulle a entrega de diñeiro. San Lourenzo replicou sen inmutarse: “A
Igrexa é, en verdade, moi rica e todos os tesouros do emperador non
igualan o que ela posúe. Vouche mostrar os tesouros máis valiosos; pero para iso necesito que me deas un pouco de tempo, a fin de poñer as
cousas en orde e facer o inventario.” O prefecto non comprendeu a que
tesouros se refería Lourenzo e, ao pensar que xa tiña nas súas mans as
riquezas escondidas, quedou satisfeito coa resposta do diácono e concedeulle tres días de prazo.
No intervalo, Lorenzo percorreu toda a cidade en busca dos pobres aos
que a Igrexa sostiña. Ao terceiro día, reunidos xa en gran número: os
decrépitos, os cegos, os baldados, os mutilados, os leprosos, os orfos,
as viúvas e as doncelas. Deseguido, foi en busca do prefecto para que
vise os tesouros da Igrexa. O prefecto, atónito ante aquela multitude,
volveuse furioso cara a Lourenzo e preguntoulle que significaba aquilo e
onde estaban os tesouros. Lourenzo respondeu: “Estes son os tesouros da
Igrexa.” O prefecto enfureceuse aínda máis e exclamou: “Búrlaste de min?
Pois debes saber que ninguén se burla impunemente das insignias do poder
romano. Eu sei moi ben que buscas unha condene a morte, pois es tolo e
vanidoso; pero non vas morrer axiña que como quererías, senón pedazo a
pedazo.” Inmediatamente mandou dispoñer unha grella sobre o lume e os verdugos queimaron a Lourenzo a lume lento. Os cristiáns viron o rostro
do mártir rodeado dun resplandor fermosísimo e respiraron o fragante
perfume que despedía o seu corpo; pero os perseguidores non viron o
resplandor nin percibiron o aroma. San Agostiño di que o gran desexo que
tiña San Lourenzo de unirse con Cristo fíxolle esquecer os rigores da
tortura, e San Ambrosio comenta que as chamas do amor divino eran moito
máis ardentes que as do lume material, de xeito que o santo non
experimentaba nada de dor. Logo dun bo intre de estar sobre as brasas,
Lourenzo volveuse cara ao xuíz e díxolle sorrindo: “Manda que me volvan do outro lado, pois este xa está ben asado.” O verdugo deulle entón a
volta.
Prudencio atribúe á oración do santo a conversión de Roma e di que Deus
escoitouna naquel mesmo momento, porque á vista da heroica constancia e
piedade de Lourenzo convertéronse varios senadores. Eses distinguidos
personaxes transportaron sobre os seus ombreiros o corpo do mártir e
déronlle honrosa sepultura na Vía Tiburtina. A morte de San Lourenzo,
comenta Prudencio, foi a morte da idolatría en Roma, porque desde entón comezou a declinar e o corpo senatorial venerou as tumbas dos apóstolos e dos mártires. O poeta describe a devoción e o fervor con que os romanos frecuentaban a igrexa de San Lourenzo. San Lourenzo foi, desde o século IV, un dos mártires máis venerados e o
seu nome aparece no canon da Misa. É absolutamente certo que foi
sepultado no cemiterio de Ciriaca, en Agro Verán, sobre a Vía Tiburtina.
Constantino levantou a primeira capela no sitio que ocupa actualmente a igrexa de San Lourenzo extra muros, que é a quinta basílica patriarcal de Roma.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.